اشعار

هوای شهـر پُر از گریۀ درخـتان بود            و قلب باغ ترک‌خورده و پریشان بود

تمام پـنجـره‌ها بسته بود و با حـیـرت            سکوت یخ‌زده‌ای سنگفرش تهران بود

و مرگ پرسه‌زنان بین کوچه‌ها می‌گشت            میان جاری خون رد پای شیطان بود

کشید روسری از غنچه‌ها و گل‌ها، باد            زمانه زخمی گستاخی رضا خان بود

در آسمان نه ستاره، نه ماه، نه خورشید            زمین وجب به وجب پایمال طوفان بود

زمان زمان قیامت، زمین به خود لرزان            و روزهای پُـر از الـتهـاب ایران بود

یخ سکوت شکست و طنین حـنجره‌ها            میان مشت گـره خـوردۀ جـوانان بود

دوباره سایۀ خـورشـید بر زمین افتاد            و دست بیعت مردم به سوی ایوان بود

فرار کرد شب از آسمان و این صبحِ            طـلــوع مـزرعـۀ آفــتــابـگـردان بـود

به قطره قطره باران قسم که دریائیم            به برگ برگ درختان؛ که دشت و صحرائیم

بهار روی من و تو حساب کرده، بیا            که در تـلاطـم اسـفـنـد هم شکـوفـائیم

غروب پشت سر ماست، پیش رو سحر است            به شب زدیم شبیخون که صبح فردائیم

در انتظار طلوعیم، از چه بنـشـینیم؟            بـلـند شـو که بـبـیـنـنـد در بـلـنـدائـیـم

به رغم حجم غبار و هجوم دائم سنگ            درون آیـنـه‌هـای شـکـسـتـه پـیـدائـیـم

بگو به باد و به طوفان، که مؤمنیم به نوح            بگو به نیل و به فرعون، یار موسائیم

سری اگر به بدن مانده نذر حضرت دوست            قسم به نیزه سرافـراز معـرکه، مائیم

هـنوز هم شهـدا حـاضرند در مـیدان            سپـاه نـور می‌آید، که گـفـته تنهـائیم؟

به ردّ پای شهیدان قسم که تا خورشید            به چـشـم‌روشـنی سـرنـوشت می‌آئـیم

در خاطر ما خـاطرۀ نام خـمـینی‌ست            ما مکتبمان مکتب عشق است، حسینی‌ست

طوفان همه‌اش غـیرت ایرانی ما بود            فـریـاد سـرآغـاز رجـزخـوانی ما بود

از همت ما بود اگر کـوه به‌پـا خاست            ما اهل توسل شده بودیم، خدا خواست

پروانـه به پـروانه در آتش زده بودیم            بـا آیـۀ والـفـجـر بـه لـب آمـده بـودیـم

ما آمـده بـودیم که شـیـطـان بگـریـزد            دیـو سـتـم از دیـدن انـسـان بـگـریـزد

گـفـتـیـم مـبـادا کـه خـریـدار نـبـاشـیـم            یـوسـف بـرسد ما سرِ بـازار نـبـاشـیم

گفتیم چه غم دشمن ما گرچه زُبیری‌ست            خونی که درون رگ ما هست، زُهیری‌ست

از نعـرۀ جـاء الحق ما رعد خـروشید            ما چشمه شدیم از دل ما حادثه جوشید

ای عشق! بفرما که در این خانه بمیریم            بگـذار بر این میـکـده مسـتانه بمیریم

مسـتـانـه بـمـیـریـم ولـی تـاک نـیـفـتـد            تا پـرچـم این قـافـله بر خـاک نـیـفـتـد

طوفان، حریف ساحل این انقلاب نیست            آئـیـنه‌ای مـقـابـل این انقـلاب نیست

از ابر، آفـتـاب، هـراسـان نمی‌شـود            یک ذرّه ترس در دل این انقلاب نیست

با دشمنش بگو که درختی تناور است            دیگر بگـو اوایـل این انقلاب نیست

وادادگی و سـازش و تـسلـیم مطـلقاً            راه امـامِ راحـلِ این انـقـلاب نیـست

از "آرمان" خود هم اگر دور مانده ‌است            تقصیر ماست، مشکل این انقلاب نیست

این روزها میان شهیدان چه همهمه‌ست            این انـقـلاب ادامـۀ فـریـاد فـاطـمه‌ست

از تشنگی چه واهمه، از دشمنان چه باک            وقتی عَلم به دست علمدار علـقمه‌ست

تا گـردن معاویه دَه ضربه بیش نیست            اطراف خیمه‌گاه علی از چه همهمه‌ست

فرعـون هم مقـابل مـوسی کـسی نبود            جادوی سامری که فقط یک مجسّمه‌ست

حکـم خـدا مگر حکـمـیّت نیـاز داشت            با اشعری بگو که زمان محـاکـمه‌ست

فریاد فـاطمه‌ست که پیچـیده در جهان            مقصود اگر علی‌ست، شهادت مقدمه‌ست

از هر چه واژه، واژۀ زهرا فراتر است            بگذار ای قلم همه، بنویس کـوثـر است

کشور اگر مصون ز خطر شد، ز فاطمه‌ست            لطفش هماره حامی این مُلک و کشور است

ای طیف جهل و شب‌زده! ظلمت رها کنید            ما را از آفـتـاب ولا سایه بر سـر است

تیر شما به دل نه، به گِل خورده تا کنون            ما را زِره، محبت زهـرا و حیدر است

بر لشکر و سلاح، چه نـازند غـافـلان؟            یک تن در این سپاه، سپاهی ز لشکر است

«ما مـلـت امام حـسـیـنـیم» و اهـل‌بـیت            این خاک فاطمی‌ست، علی‌دوست‌پرور است

در این ولایت اهل ولایت نفـس کِـشـنـد            پرچم تمام، بر سر هر بام و هر در است

این برتری به چاردهم قرن اگر گذشت            در قاب شیعه عکس ده‌وچار برتر است

با دردهـای تـازه‌ای سـر در گـریـبـانـم            امـا پُـر از عـطـر امـید و بـوی بـارانم

هربار غـم‌ها بیـشتر سویم هجـوم آورد            دیـدم درخــشـان‌ تـر شـده آئـیـنـۀ جـانـم

آئـیـنۀ صبـر و وقـار و مهـر و لبـخـندم            ایـن روزهـا سـرتـابـه‌پـا، آئـیـنـه‌بـنـدانم

در من درخشیده شکوهی تازه از ایمان            «اینجا چراغی روشن است» آری چراغانم

هر کوچه‌ای اینجا چراغانی شده با عشق            من زنده‌ام از عشق، از این عشق تابانم

تابـنـده‌تـر شد خاک من با گـوهر ایـثار            این خاکِ گوهـربار ایران است، ایرانم

در دست دارم خـاتـم سرخ شهـادت را            با این نگین، روی زمین، مُلک سلیمانم

خورشیدباران است خاک روشنم هر صبح            هشت آسمان پیداست از خاک خراسانم

در سـایـه‌ سـار بــانــوی آئـیـنــه و آبــم            از عطر یاسش پُر شده هر صبح ایوانم

از جلوۀ شاهچراغ اینجا چراغان است            مـن در پــنــاه ســایــۀ دروازه قــرآنــم

گاهی غباری هم اگر در آسمان پیداست            باران که می‌آید پـر از عـطر بـهـارانم

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟            عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانم

چشم‌انتـظار رؤیت ماهم در این شب‌ها            کی می‌دمد خـورشید از شرق شبـستانم

و شیـطـان چه دارد؟ هیاهو هیاهو            هجوم صداها، از این سو از آن سو

به نعره، به نفرت، به طعنه، به تهمت            صداها سه‌شعـبه، صداها دو پهـلـو

دمـیـده بـه گـوسـالـۀ سـامـری بـاز            بــه آواز فــتــنــه، به آوای جـــادو

نـه جـای تــأمـل نـه تــاب تـحــمـل            هـیـاهـو هـیـاهـو، هـیـاهو هـیـاهـو

به بانگ مناره قسم هیچ و پوچ است            الـم‌شـنـگـۀ این هـمـه بـرج و بـارو

بگـوشی؟ صـدای شـهـیـدان می‌آید            که روشـن شود جـبهـه‌های فـرارو

سـراپـا خـروشـم، بـرادر بـگـوشـم            بخـوان از حـسـین و رجـزنـامۀ او

بخوان از «مِنَ المـؤمنينَ رِجـالٌ«            بخـوان‌ «رَبُّـنَـا الله ثُّـمَ اسْتَـقـامُـوا«

صدا شو، رسا شو، از آن خدا شو            در این های‌وهوها، هُوَ الحق هُوَ الهُو

بسیجـیان عـلی دم به دم شهـید شـدند            که هم کـنایه شنیدند و هم شهید شدند

بسیجیان علی را شهادت این‌گونه‌ست            که کوثرانه به چندین رقم شهید شدند

بسیجیان عـلی سال‌های پیـش از این            به روضه با غزل محتشم شهید شدند!

بسیـجـیان عـلـی از قـدیـم زیـنـبـی‌اند            اگر به راه دفاع از حـرم شهید شدند

گهی کـلنگ به دستِ مناطق محـروم            گهی به مـدرسه‌ها با قـلم شهـید شدند

به اربـعـین حـسـینی بـسیجـیان عـلی            به درب خانه در اوّل قدم شهید شدند

بسـیجـیان عـلـی شیـعـیـان زهـرایـند            اگر حساب کنی، تازه کم شهید شدند!

بـسیـجـیان عـلـی عـاشـقـان عـبـّاسـند            شدند کـرب‌وبـلا هم‌قـسم، شهید شدند

بسیجـیان عـلی را به تـشنگی بشناس            ببین که زیر کدامین عَـلم شهید شدند

ولی من و تو چه کردیم؟ ادّعا کردیم!            بسیجیان عـلی دست کم شهـید شدند!

به خون خویش نوشتند صبح نزدیک است            بـسیجـیان عـلی صبحـدم شهـید شدند

از شورش و از فتنه و تشویش به دوریم            امــروز عــزادار جـوانــانِ غـیــوریـم

ما هم گـلـه داریم از این وضع گرانی            امـا نه بـه آشـوب، نه با سنـگ‌پـرانی!

آشوب‌گـری چارۀ اوضاع وطن نیست            ای هم‌وطن این غائله کارِ تو و من، نیست

اهل گـلـه با هـم‌وطـنـش جـنـگ نـدارد            در دست خودش اسلحه یا سنگ ندارد

خائن شده این مرتبه طغیانگر و سرکش            این‌بار به مـیدان زده با شـیـوۀ داعـش

مـأمـور به تخـریب مسـاجـد، اُمـوی‌ها            مشغـول به سـلاخی مـردم، رجـوی‌ها

آتــش‌زده آتــش حــرمِ ســبــز قـبــا را            وحشی‌شده، ای وای که قرآن خدا را...

حرمت‌شکنی این ‌همه نه از سر خامی‌ست            آتش به حسیـنیه زدن، کار حرامی‌ست

تردید نداریم که صهیون به کمین است!            آشوب کجا خـواستۀ معـترضین است؟

مظلوم‌کشی، حیله‌گری، شیوۀ گرگ است            این بی‌شرفی عادت شیطان بزرگ است

وضعیت این خانه، به بیگانه چه مربوط؟            این خطّه به آن قاتلِ دیوانه چه مربوط؟

از خصم نگـیریم در این غائله دستور            دلسـوز وطن نیست جـنایت‌گر مزدور

بـا خـلـق نـدارنـد بــرادر، سَـرِ یــاری            آن منـتـظـرالـسـلـطـنـه‌های سـرِکـاری

در خـواب بـبـیـنـند که کـوتـاه بیـائـیم!            بـا قـاتـل شـیــران وطـن، راه بـیـائـیـم

عمری‌ست که بارَش نرسیدست به منزل            چشمش بشود کور که ایران شده همدل

افـتاده اگـر غـائـلـه در کـشـور حـیـدر            هـیهـات اگر آشـفـته شود لشکر حـیدر

ما پـای وطـن بی بـرو برگـرد بمـانـیم            صد مرتبه خـواندیم، ولی باز بخوانیم:

»باید ز سَرِ صدق بر این خاک در افتاد            با آل عـلی هر که درافـتاد، ورافتاد!«

صدای زوزۀ ابـلـیـس می‌رسد از دور            لهـیب آتش فـتنه‌ست و عده‌ای مزدور

دوبـاره فـتـنـۀ دجـال‌هـا بـه راه افـتـاد            دوباره پـنجـۀ ظلـمت به جان ماه افتاد

نـداشت تـاب تمـاشـای شـوکـت مـا را            که آفـتـابِ وطـن کـور کـرده آن‌ها را

نفاق و زور و زر این مرتبه شده هم‌دست            اگر درست ببـیـنی نبرد احـزاب است

زمین فـتنه نبـین عـرصۀ مجازی بود            شگرد فتنه‌گر این بار کشته‌سازی بود

اگر که معترضی راه اعتراض این نیست            به غیر فتنه‌گری شیوۀ شیاطین چیست؟

ببین که حرف زدن‌هایشان دوپهلو نیست؟            فریب و شعبده‌ای از قماش جادو نیست؟

نگـاه کن که بـبـینی شب دو رویی را            و در نـقـاب صداقـت دروغ‌گـویـی را

ببین فریب و نفاق است می‌دهد جولان            کجاست اینک دشمن‌شـناسِ این میدان

کسی که نان زده در خون خلق، مردم نیست            خسی که شعله برافروخت غیر هیزم نیست

به غیر ویرانی نیست این وطن‌سوزی            بیا که هـمـدلی ماست رمـز پـیـروزی

ببین حماسۀ این خاک را که پاینده‌ست            امید و زندگی و عشق همچنان زنده‌ست

بیا که ملت ما سـربـلـند دوران‌هـاست            بیا زمان عبور از تمام طـوفـان‌هاست

مباد دشـمـن میـهـن شود هـواخـواهت            مـبـاد ایـن دم آخــر جـدا شـود راهـت

مبـاد در دو قـدم راهِ مـانده سرد شویم            بــیــا بــرادرم آمــادۀ نــبــرد شــویــم

بیا که مـوسم آن رزم ناگـهـانی ماست            زمـان معـرکـۀ آخـرالـزمـانی مـاسـت

به گوش می‌رسد این روزها از آن سوی نیل            صدای خـرد شدن‌هـای نعـش اسرائیل

بیا که یک دو قـدم مانده تا تجـلی نور            بیا که می‌رسد از آسمان طنین ظهور

بیا که در صف یـاران آسـمـان باشـیم            بیا که پشت سر صاحـب‌ الزمان باشیم

گرچه آفات زمانه همه جا جلوه‌گراست            فصل پایانی آفـات، طلـوع سحـر است

جان به قربان کلامی که بزرگی فرمود            «دشمن خانگی از خصم برونی بتر است»

نشنود گر سخن رهبر خود را نه عجب            گوش این طایفه از روز ازل سخت کر است

هـمه حکـام عـرب بـنـدۀ ظـالـم شـده‌اند            مکتب و مذهب اسلام مبین در خطر است

انگ آلـودگی از کـیـنه بر اسـلام زدنـد            «ورنه از دامن گل مکتب ما پاکتر است»

چالـش و سازش ما هر دو هزینه دارد            این یکی کم ضرر و سازش ما پر ضرر است

توشه بردارد از این خرمن بیداری و عشق            هرکه تا کعبۀ مقصود به ما هم سفر است

بنویـسید که این مـلت بـیـدار و غـیـور            به چنین رهبر بیـدارگری مفـتخر است

بـه امــیـد فــرج مــنــتــقــم آل رســول            چشم بر راه، بشر منتظر منتـظر است

چنان شیرینی دنیای ما شـورانده دنیا را            که از ما وام می‌گـیـرند آئـین تمـاشـا را

به شوق دیدن صبح دل‌انگیزی که ما داریم            هر آئیـنه به مغرب می‌برند آئـیـنۀ ما را

بگو امواج سرکش بیش از این خود را مرنجانند            که طوفان‌ها مصمم می‌کند مردان دریا را

به ما روز ازل تصویری از یاری نشان دادند            که می‌جنگیم و می‌جوئیم آن تصویر زیبا را

به ما یک یا علی گفتند و از ما جان و دل بردند            خوشا آنان که از نزدیک می‌دیدند مولا را

به ما گفتند مولایی‌ست، مولایی که می‌باید            برای چیدن عطرش مسافر شد سحرها را

به ما گفتند جنگی هست و باید مرد میدان بود            همان جنگی که مدت‌هاست خون کرده جگرها را

همان جنگی که مادرها به پایش مادری کردند            پدرهامان فدا کردند در راهش پسرها را

همان راهی که روشن بود از چشم انتظاری‌ها            و دوشادوش می‌آورد، طوفان خبرها را

به ما گـفتند هنگام نماز عید قربان است            و ما سوی منا بردیم بعد از سجده، سرها را

ببین قربانیانت را، بِنَـفـسی اَنت یا مـولا            سر سرخی به ما آن‌سان عنایت کن که یحیی را

تو می‌آیی و این یـلدای طولانی نمی‌ماند            که چشمان تو تضمین می‌کند خورشید فردا را

در سـایـۀ بـیـرق و عـلم بـاید گـفت            با هـمـت و یـاری قـلـم بـایـد گـفـت

از غیرت و قـدرت عجـم باید گفت            تا صبح ظـهـور دم به دم باید گفت

ما هـیأتـی و هـمیـشه غـیرت داریم

ما در دل خود نـور بصیرت داریم

ما را به مخالـفان دین کاری نیست            ما را به نگاه قاسطین کاری نیست

با مشی و مرام مارقین کاری نیست            با غیر امیرِ مـؤمـنـین کاری نیست

هـمـراه عـلـی، مـیـثـم تـمـار شـدیـم

همراه عـلـی، مالک و عـمار شدیم

دل را به هوای دلبری خوش کردیم            سر را به هوای سروری خوش کردیم

پا را به رکاب صفدری خوش کردیم            جان را به فدای رهبری خوش کردیم

ما مـفـتـخـریم امـیـر و رهبر داریم

ما شکر خـدا نــائـب حـیـدر داریـم

تا بـر سـرمـان دسـت ولایت بـاشـد            تـا در دلـمـان شـوق شـهـادت باشد

تــا روح خــدا امـــام امـت بــاشــد            تـا سـیـدمـان امـیـن و حـجـت بـاشد

هم صف‌شکـن خـط مـقـدم هـسـتـیم

هم سـیـنـه‌زن مـاه مـحـرم هـسـتـیـم

بر گردن خود هـمـیشه دیـنی داریم            مـا روحـیـۀ بـدر و حـنـیـنـی داریم

هم در دل خود حب خـمـینی داریم            هم در سرمان شور حـسـینی داریم

سرمنـشاء انـقلاب ما عـاشـوراست

این مملکت حـسـیـنـیان پابـرجاست

ما در نـهـم دی که قـیـامـت کـردیم            از نهـضـت کـربـلا حـمـایت کردیم

یــادی ز امــام پــیـر امـت کـردیـم            با خامـنـه‌ای دوباره بـیـعـت کـردیم

ما هر نه دی، ذکر فـرج می‌خوانیم

از برکـت ثـامن الحـجـج می‌خوانیم

سرباز خدا و اهل ایـمـان هـسـتـیـم            ایـرانی و از تــبار سـلـمـان هـستیم

هنگام نـبـرد، مرد مـیـدان هـسـتـیم            چون ماحصل خـون شهیدان هستیم

دل در گرو حضرت سلـطان داریم

ما همت و باکـری و چـمران داریم

شـد ذکـر مـدام قـلـب مـا یــا زهـرا            شد شور و نوای ضرب ما یا زهرا

شد رمز شـروع حَرب ما یا زهـرا            شد کاشف همّ و کـرب ما یا زهـرا

با فـاطـمـه فـاطـمـه جـلا می‌گـیریم

از مـادرمـان کـربــبـلا مـی‌گـیـریـم

مـا بــا مـدد مـادرمـان می‌جـنـگـیـم            با حـکـم ولی امـرمـان می‌جـنـگـیم

با دشمن خـیره‌سـرمان می‌جـنـگـیم            با جان و دل و بـاورمان می‌جنگیم

این کشور ناب مهدی موعود است

هر طایفه قـد عـلـم کـند نابود است

عمری‌ست بی‌قرار، به سر می‌بریم ما            بـر این قـرار تا نـفـس آخـریـم مـا

همراز روضه‌ها و نواخوان نوحه‌ها            دمساز سوز سیـنه و چشم تریم ما

ما را به سر هوای شهیدان بی‌سر است            از سر گذشته‌ایم چو بر این سریم ما

نام حسین محشر عظمای جان ماست            جان‌دادگـان زنـدۀ این محـشریم ما

محشر به پا کنیم به فریاد یا حسین            امـروز لـشکـر شه بی‌لـشکـریم ما

ما را به دست، پرچم صبر و بصیرت است            با عشق و شور همدم و هم‌سنگریم ما

مـا امّـت نه دی و اهل حـمـاسه‌ایم            مـرد جـهـاد و هـم‌قـدم حـیـدریم ما

حرف ولیّ ماست که «من انقلابی‌ام«            در راه انقـلاب ز جان بگـذریم ما

با طـلحـه و زبـیـر بگـوئـید تا ابـد            عـمـّاروار هـم‌نـفـس رهـبـریـم مـا

«اَلفتنةُ أشدُّ مِنَ القَـتْل» خـوانده‌ایم            هرگز ز جرم فتنه‌گران نگذریم ما

با فاتحان بدر ز سازش سخن مگو            امـروز رهـسـپـار دژ خـیـبـریم ما

چـشم انتـظار مـنـتـقـم آل مصطفی            چـشم انـتـظار معـرکـۀ آخـریـم ما

گمان بردی نوای نای و بانگ تار و چنگ است این            تو در خواب و خیال بزمی و... شیپور جنگ است این

به چشم نیمه‌بازت تار دیدی در کف مطرب            ولیکن دشمن است ای دوست! در دستش تفنگ است این

برای هرکه آمد سوی تو آغوش وا کردی            ولی این بار آه ای آینه! سنگ است، سنگ است این

نشانده گـوشه‌ای مـات تماشا مردمانی را            ببین! سلول زندان است، کی شهر فرنگ است این؟

همان جنگ است اما رفته در پیراهن نیرنگ            لباس فصل تزویر است اگر که رنگ رنگ است این

دم تیغ تو گرم ای دوست! میدان را مکن خالی            وگرنه می‌کشد دشمن تو را در خواب و... ننگ است این

دوباره فـتـنه شد و مـردم امتحـان دادند            و بـاز درس بـزرگی به دشـمـنان دادند

برای عـزت این خـاک سـربـلـندِ کـهـن            دوبـاره مـلـت ایـثـارگـر، جــوان دادنـد

همین که آتش آشـوب‌هـا زبـانـه کـشـید            میان شعـله چه پـروانه‌ها که جان دادند

بگو به خصم که اینجا عراق و سوریه نیست            هـزار بـار کـه این را نـشـانـتـان دادنـد

به قصد خواری ما دشمنان چهل‌ سال است            چه خرج‌ها که نکردند و هی زیان دادند

دوباره فـتـنـه شـد و ملـت امـام حـسـین            پیـام عـزّت خود را به این جهـان دادند

خوش آن دمی که خبر می‌دهند پرچم را            به دست صاحبِ خود، صاحب‌الزمان دادند

در این میانه ولی عـده‌ای نمک‌نـشناس            برای دشـمن این خـاک، دم تکـان دادند

به لطف فـتـنه، فـرومایگـان غـرب‌زده            مرام و مسـلکـشان را به ما نشان دادند

دلم پر است از این نان به نرخِ روز خوران            که آبرو و شرف را به آب و نان دادند

هرچه از غم می‌شود جام بلا سرشارتر            مستی این جام، جان را می‌کند هشیارتر

لاله‌زار دیگری می‌روید از خون شهید            بـاغ‌ بـا هـر آبـیـاری می‌شـود پُـربارتر

پیر ما فرمود؛ اما دشمنان کور و کرند            ملـت ما با شـهـادت مـی‌شـود بـیـدار تر

شاهـدان قـدسی جـنّات اعـنـاب و نخـیل            چشم‌شان هرگز نخواهد شد به روی دار، تر

دم به‌ دم کـشتـند ما را عاقبت اما چه شد؟            دشمن ما خوارتر شد خوارتر شد خوارتر

با شهـادت زنـده‌تـر شد انـقـلاب ما ولی            روح آن‌ها بیشتر از پیـش شد مُردارتر

انتقامی سخت در پیش است هان ای دشمنان!            روزتان خواهد شد از شب هم پس از این تارتر

روزهای اندکی مانده‌ست تا صبح ظهور            یارتـر بـاشـید با او مـهـدیـاران! یـارتر

ما از غـم دشـوار تو آسـان نگـذشتیم            ماندیم بر این عهد و ز پیمان نگذشتیم

سـامـان نگـرفـتیم در آئـیـنۀ منصور            تا در ره تو از سر و سامان نگذشتیم

در بـوته گر انـداخـتـمان گردش ایام            از مرتبۀ خـون شـهـیدان نـگـذشـتـیم

جان بود که امکان گذر کردن از آن بود            جان بود، گذشتیم، ز جـانان نگذشتیم

تردید نکـردیم و در آشـوب حـوادث            از هر چه گذشتیم از ایران نگذشتیم

به رغم زخـم زبان‌ها به غم، عنان ندهم           ز کف، قرار خود از طعن طاعنان ندهم

رفـیـق عـهـدشـکـن! از تو کـمـترم آری           اگر که بر سر پیـمان خـویش جان ندهم

اگر چه صورتم از سیلی خودی سرخ است           چـراغ سـبـز به بیـگـانگـان نشـان ندهم

به خیمه‌گه چو شبیخون بی‌امان زده خصم           ز تـیــربـار کـلامـم بـه او امــان نـدهــم

به رغم این همه تحریم، پیش چشم عدو           ز بـیم، پـرچـم تـسـلـیـم را تـکـان نـدهـم

سـبک‌سـرانـه چـو پـیـران طالب تمجـید           زمـام عـقـل بـه تـأیـیـد هر جـوان نـدهم

بس است خوردن نیش از شکاف‌ها یک‌بار           دوبــاره در دهـن مـار، امـتـحـان نـدهـم

رهین باور خویشم! هرآنچه خواهی گو           که دل به خشم و خوشایند این و آن ندهم

به رغم تازه به دوران رسیدگان حریص           مـقـام فـقـر بـه سـرمـایـۀ‌ جـهـان نـدهــم

زمین اگر همه دشمن شود، بگو به «امین»           که دست زخـمـی او را به آسـمان ندهم